„Powołania znakiem nadziei opartej na wierze” – pod takim hasłem obchodziliśmy  Tydzień Modlitw o Powołania do kapłaństwa i życia konsekrowanego. Pragnęliśmy w tym szczególnym tygodniu modlitwy o powołania złożyć dziękczynienie za niepojęty dar Bożej łaskawości, jaki jest wpisany w każde ludzkie powołanie. Ale też objąć tych którzy stoją na rozdrożu swoich wyborów. Tydzień ten otworzyła Niedziele Dobrego Pasterza i świadectwa naszych kleryków z Wyższego Seminarium Duchownego w Świdnicy.

Owocem tego czasu może być powstająca w naszej parafii wspólnota o nazwie Towarzystwo Przyjaciół Seminarium. Tydzień Powołań skończył się ale nie nasza modlitwa. Dla tego my duszpasterze zatroskani o Kościół w naszej Diecezji Świdnickiej chcemy zachęcić wiernych z naszej parafii do modlitwy w ramach TPS-u. Co zrobić by należeć i jak się modlić. Na te i inne pytania przygotował odpowiedz kleryk III roku Marcin Banaczyk. Niech ta propozycja będzie odpowiedzią na Chrystusowe wezwanie "żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. (Mt 9:32-38) ". Modlitwa (Codzienna nie za długa, albo raz w tygodniu dłuższa np. różaniec, czy też przyjęcie Komunii Świętej) -to najważniejszy dar duchowy. W tym darze duchowym mogą być też oprócz modlitwy jakieś ofiary np. z własnego cierpienia, czy choroby. I drugim darem jest dar materialny: zwykle w większości parafii jest to 10zł na miesiąc, ale ci którzy są biedni to deklarują np. dary materialne w postaci owoców, warzyw, ziarna zbóż, niektórzy przywożą miód itp.

Formacja - comiesięczne spotkania (zwykle w pierwszy czwartek miesiąca, ewentualnie pierwsza sobota lub niedziela), kiedy ludzie się modlą w intencji powołań i WSD Świdnica. Na tych spotkaniach omawia się dokumenty albo lekturę związaną z powołaniami (np. Pastores dabo vobis).

Oprócz tego w formacji są:

1. dni skupienia organizowane w seminarium (zwykle na wiosnę)

2. pielgrzymka do katedry w czerwcu i piknik w ogrodzie seminaryjnym

3. duchowa adopcja kandydatów:

W roku 2012 r. w Towarzystwie Przyjaciół naszego Seminarium zrodziła się inicjatywa nazwana „Duchową Adopcją Powołanych". Nosi ona nazwę szczególną, bo i ma szczególny charakter. Nie jest to jeszcze jedna forma wsparcia kleryków i wychowawców. Jest to specjalne dzieło duchowej opieki nad tymi młodzieńcami naszej diecezji, którzy będąc w swoich środowiskach domowych, szkołach, na uczelniach, wahają się, czy zrealizować głos powołania. Często delikatny głos Chrystusa jest zagłuszany hałasem innych, na pozór atrakcyjniejszych propozycji, które potrafią zniechęcić do wysiłków związanych z realizacją powołania kapłańskiego.

Jeśli bycie w seminarium jest ważnym czasem pracy nad swoją wrażliwością, to dużo bardziej wrażliwym i delikatnym czasem jest okres walki wewnętrznej o wybór właściwej drogi. Każdy z tych młodzieńców ma swoją niepowtarzalną twarz, niepowtarzalną historię, konkretne imię. Ilu z nich przegrało tę walkę, dało się skusić światu, wybrało drogę życia świeckiego, chociaż Bóg ich wzywał do kapłaństwa? Może zabrakło tego jednego impulsu, tej jednej modlitwy za nich, kiedy droga kapłaństwa zaczęła się przed nimi zamazywać?

Co to jest "Duchowa Adopcja Kandydatów"? Oznacza ona w praktyce objęcie duchową opieką, na wzór troski i opieki rodzicielskiej, jednego anonimowego, ale konkretnego, zgodnie z wolą Bożą, kandydata do naszego konkretnego seminarium, aby kiedyś stał się on konkretnym kapłanem w konkretnej wspólnocie. Każde Koło zatem jest zaproszone do objęcia szczególną modlitwą jednego młodego człowieka, w którego sercu Bóg wzniecił iskrę powołania do naszego seminarium, aby ona nie zgasła, ale rozpaliła się owocując decyzją pójścia za głosem Chrystusa.

Uczestnicy tego dzieła są zachęceni do podjęcia systematycznej modlitwy nad wybranym przez Boga kandydatem do naszego seminarium i odmawiania w jego intencji specjalnej przez siebie wybranej modlitwy oraz jednej dziesiątki Różańca. Praktyka modlitwy za Bogu wiadomą osobę jest w Kościele znana od wieków. Św. Teresa od Dzieciątka Jezus, nie wychodząc z klasztoru, otaczała modlitwą jednego konkretnego misjonarza. Popularna dziś praktyka Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego ratuje życie konkretnych dzieci, znanych Bogu. Także nasze nowe dzieło Duchowej Adopcji Powołanych ma na celu ochronę delikatnej łodygi powołania, który z ziarna ma się stać drzewem, w cieniu którego kiedyś będą się chronić inni. Nasza inicjatywa może być skuteczna tylko w łączności z działaniem Bożym, bo jak sam Chrystus mówi, „proście a będzie wam dane”.

f